در زمان امام محمدباقر (ع)، پنجمین امام شیعیان، حاکمان بدکردار، کافران بیایمان و جاهلان بدگفتاری بودند. اما امام در بین آن همه سیاهی از خدا و ایمان گفت و همه دیدند که چه طور نور حق نمایان گردید و هر حدیثاش چون ستارهای تابان بود. ایشان درد و رنج بسیاری از ستمگران دید اما مثل آفتاب به تابش خویش ادامه داد و لحظهای در برابر دشمن تسلیم نشد. در کلام پاکش علم، فهم و دانایی موج میزند و چون چشمهای جاری در کویری سوزنده بود که تشنگان دانش را سیراب نموده و معنی نیایش را به انسانها آموخت. قبر آن امام پاک در مدینه قرار دارد.