هنگام باران بود

در نیزه ای بران 

با کاروان از کوچه های شام رد می شد

با باغی از گل های پر پر از بین بغض و طعنه و دشنام رد می شد

از روبه روی خانه ها...

-«پس خانه ی ما کو؟

پس عمه جان 

آرامش کاشانه ی ما کو؟