افسانه ی روباه حیله‌گر

روباه به سادگی آن‌ها خندید و رفت زیر سایه‌ی درختی دراز کشید. هوا گرم بود. خرچنگ و لاک‌پشت کار می‌کردند و عرق می‌ریختند. روباه هم زیر سایه‌ی درخت چرت می‌زد و هر چندوقت یک‌بار فریاد می‌زد: «ای داد و بیداد، ای امان. عجله کنید ای دوستان. کمرم زیر فشار کوه خرد و خمیر شد. عجله کنید، بجنبید، دیر شد.»

لاک‌پشت و خرچنگ، گندم‌ها  را چیدند، بعد هم آن‌ها را کوبیدند. آن‌وقت دوتایی فریاد کشیدند: «روباه جان، بیا گندم‌ها را تقسیم کنیم.»

روباه ناله‌کنان از راه رسید و گفت: «عجب کار سختی بود، کمرم له شد.»

لاک‌پشت مشغول تقسیم کردن گندم‌ها شد. روباه نگاهی به گندم‌ها انداخت و به خودش گفت: «به زودی تمام این‌ها مال من می‌شود.»

بعد به خرچنگ و لاک‌پشت نگاه کرد. پشت گوشش را کمی خاراند...